هنگام انتخاب پوسته تجهیزات، ترکیب مواد اولین بعدی است که با آن مواجه می شوید. مواد فلزی را می توان به چند نوع خاص، مانند آلیاژهای آلومینیوم، فولاد ضد زنگ و فولاد کربنی طبقه بندی کرد. آلیاژهای آلومینیوم در عین حفظ استحکام ساختاری به وزن سبک میرسند و آنودایز یک لایه محافظ پایدار را تشکیل میدهد. فولاد ضد زنگ از طریق یک لایه غیرفعال تشکیل شده توسط کروم به مقاومت در برابر خوردگی دست می یابد، اما محتوای کربن و نسبت آلیاژ درجات مختلف بر خواص مکانیکی آن تأثیر می گذارد. پلاستیک های مهندسی شامل گزینه های رایجی مانند پلی کربنات و رزین ABS هستند. پلی کربنات مزیت ترکیبی از عبور نور و مقاومت در برابر ضربه را ارائه می دهد، در حالی که رزین ABS از طریق محتوای استایرن خود صافی سطح را بهبود می بخشد. مواد کامپوزیتی معمولاً به ساختارهای ماتریس تقویتشده با الیاف اشاره میکنند. به عنوان مثال، ترکیب الیاف شیشه با ماتریس رزین می تواند استحکام کلی را افزایش دهد و در عین حال وزن سبک تر را حفظ کند.
پس از تعیین مواد، فرآیند ساخت مستقیماً بر شکل و عملکرد نهایی پوسته تأثیر می گذارد. دایکاست برای تشکیل ساختارهای پیچیده از مواد فلزی، تزریق فلز مذاب به داخل قالب تحت فشار بالا مناسب است، اما دقت قالب، پایداری ابعاد محصول نهایی را تعیین میکند. قالب گیری تزریقی مربوط به پردازش پلاستیک مهندسی است. پلاستیک مذاب در داخل حفره قالب سرد و جامد می شود و طراحی محل دروازه بر یکنواختی جریان مواد تأثیر می گذارد. پردازش ورق فلز شامل خم کردن و مهر زنی ورق های فلزی است و پارامتر شعاع خمش باید با حد شکل پذیری مواد مطابقت داشته باشد. فرآیندهای تصفیه سطحی شامل تکنیک های مختلفی مانند اسپری و آبکاری می باشد. پاشش الکترواستاتیک از اصل جذب بار برای رسیدن به پوشش یکنواخت پوشش استفاده می کند، در حالی که فرآیند آبکاری یک پوشش فلزی را از طریق یک واکنش الکترولیتی بر روی بستر رسوب می دهد.
